Iran heeft nooit de beslissing genomen om een nucleaire wapen te bouwen, ondanks dat het naar ons weten ten minste de meeste middelen en capaciteiten heeft die daarvoor nodig zijn.
Maar de dood van de heer Raisi heeft een kans gecreëerd voor de hardliners in het land die veel minder allergisch zijn voor het idee van nucleaire bewapening dan het regime al decennia lang is geweest.
De recente uitwisseling van vijandelijkheden met Israël, een land met een niet-verklaard maar algemeen erkend nucleair arsenaal, heeft een verandering van toon in Teheran teweeggebracht. "We hebben geen beslissing genomen om een nucleaire bom te bouwen, maar als het bestaan van Iran bedreigd wordt, zal er geen andere keuze zijn dan onze militaire doctrine te veranderen," zei Kamal Kharrazi, een belangrijke adviseur van de hoogste leider van Iran, op 9 mei.
Vandaag de dag heeft Iran duizenden geavanceerde centrifuges en een grote voorraad verrijkt uranium. Dit heeft op zijn beurt sommige groepen binnen Iran aangezet tot het aannemen van een "dan maar" argument voor nucleaire bewapening. Als we al zo ver zijn gekomen, zo luidt de redenering, waarom dan niet gewoon voor een bom gaan?
Historisch gezien heeft Iran een nucleaire afschrikkingsstrategie beschouwd als zijn beste verdediging tegen externe agressie en invasie. En Teheran kan blijven berekenen dat het streven naar een bom alleen maar meer vijandigheid zou uitlokken, ook van de Verenigde Staten. Aan de andere kant zou een steeds meer afgeleid en onvoorspelbaar Washington misschien niet in staat zijn om krachtig te reageren op een plotselinge en snelle Iraanse race naar een bom, vooral als Iran zijn moment wijs kiest.
Tussen de oorlog in Gaza, een mogelijke verandering in Amerikaans leiderschap, en een binnenlands machtsvacuüm waar de I.R.G.C. in zou kunnen stappen, is het niet moeilijk voor te stellen dat Iran een kortstondig moment zou kunnen benutten en de wereld zou kunnen verrassen door een nucleaire test uit te voeren.
.@VOTA2jr2Y
Doe mee aan meer populaire gesprekken.
